สมัยตอนยังเด็ก เมื่อถึงยามลงนา(ฤดูทำนา) พ่อกับแม่จะพาเราไปนาด้วยเสมอ.. กว่าจะเดินไปถึงเถียงนานั้นก็ต้องหอบเอาเสบียงอาหารสำหรับมื้อเที่ยงไปด้วย
พอถึงเถียงนาน้อยแล้ว..ก็จะวางสัมภาระต่างๆ ที่ถือมา ไม่ว่าจะเป็นกระติกน้ำ กระติบข้าว รวมไปถึงอาหารโปรดอย่างส้มผัก แกงอ่อม จะถูกวางไว้บนแคร่อย่างเป็นระเบียบ
สักพัก..พ่อกับแม่ก็จะปั้นข้าวโรยเกลือคำใหญ่ๆ กินก่อนที่จะไปลงนา เพื่อรองท้องให้มีแรงทำนาแล้วท่านก็จะบอกให้เราเล่นอยู่บนเถียงนา…
บรรยากาศตอนนั้นมันเป็นบรรยากาศที่แสนจะธรรมดา มีลมพัดมาอ่อนๆ กลิ่นของดินที่แช่น้ำ กลิ่นหอมใบข้าว ชนเข้าจมูกเป็นระยะๆ
พอถึงยามพัก ทุกคนก็จะมานั่งล้อมวงกินข้าว แต่มันก็แปลก…กินข้าวอยู่นามักจะอร่อยกว่ากินอยู่บ้าน?
เวลาผ่านไปครึ่งค่อนวัน…เหมือนไม่มีอะไรให้ตื่นเต้น นอกจากนั่งดูพ่อกับแม่ดำนา ฟังเสียงดีเจจากวิทยุที่ห้อยอยู่บนคานเถียงนา สุดท้ายก็เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้…
พอโตขึ้น..ก็นึกย้อนกลับไปสมัยช่วงเวลานั้นที่อยู่เถียงนา มันกลับเป็นช่วงที่อบอุ่น มันคือความธรรมดาที่แสนพิเศษ การที่เราได้อยู่พร้อมหน้า ทำกิจกรรมต่างๆ ร่วมกัน ก็ถือว่าช่วงนั้นเป็นช่วงที่มีความสุขที่สุดแล้ว…
จะนำพาทุกท่านหวนรำลึกความหลัง ไปชมภาพเถียงนาแบบดั้งเดิมที่ยังมีให้เห็นอยู่ในปัจจุบัน หวังว่าความธรรมดาที่สวยงามนี้ จะทำให้ทุกท่านมีความสุข
พอดูจนจบแล้ว ทุกท่านมีความทรงจำแบบไหนกันบ้าง ก็อย่าลืมเล่าสู่กันฟังในคอมเม้นด้วยนะครับ
ขอบคุณภาพจาก : esanpluttin